Waarom we naar Kreta verhuisden

Het begon met een vakantie.

We hadden geen plannen. Geen verwachtingen. Alleen de behoefte om even weg te zijn uit de drukte van alledag.

Die rust vonden we op Kreta, tussen olijfbomen die hier al generaties lang groeien. Geen volle agenda's. Geen haast. Alleen de wind door de bomen, de zee altijd dichtbij, het geluid van krekels en dagen die vanzelf voorbij leken te gaan.

Toen we terugkeerden naar Nederland, ging het leven weer verder zoals altijd. Werk, afspraken, verplichtingen. Maar iets was veranderd.

Of misschien juist niet.

We merkten vooral hoe snel alles weer voelde.

Er bleef iets knagen.

We hadden een goed leven in Nederland. Familie, vrienden en een eigen restaurant waar we met veel plezier aan hadden gebouwd.

Toch merkten we steeds vaker dat we vooral bezig waren met het volgende. De volgende werkdag. De volgende afspraak. De volgende vakantie.

Alsof er altijd haast was. Niet omdat iemand dat van ons vroeg, maar omdat het vanzelf zo was geworden.

En ergens onderweg begonnen we ons af te vragen: is dit eigenlijk het leven dat we willen blijven leiden?

We bleven terugkomen.

Niet omdat Kreta perfect is.

Maar omdat we hier iets vonden wat we nergens anders hadden ervaren. Rust. Ruimte. En een manier van leven waarbij de seizoenen belangrijker zijn dan de klok.

Iedere keer dat we terugkwamen, voelde het steeds minder alsof we op vakantie waren. En steeds meer alsof we thuiskwamen.

Uiteindelijk namen we de sprong.

Eigenlijk voelde het nooit als een moeilijke beslissing.

Natuurlijk kwam er veel bij kijken. Je laat familie, vrienden en een vertrouwde omgeving achter. Maar diep van binnen wisten we al dat we deze stap wilden zetten.

Niet omdat we ergens voor weg wilden, maar omdat we ergens naartoe wilden.

De olijfbomen veranderden onze blik.

Toen we hier eenmaal woonden, leerden we onze berg pas echt kennen. En daarmee ook de olijfbomen.

Sommige bomen op onze berg staan hier al honderden jaren. Ze groeien in hun eigen tempo. Ze laten zich niet opjagen. En geen enkele oogst is hetzelfde.

Misschien is dat wel de grootste les die Kreta ons heeft geleerd. Dat niet alles sneller of groter hoeft. Soms wordt iets juist beter wanneer je het de tijd geeft.

Zo ontstond OASI.

We verhuisden niet naar Kreta om een olijfoliemerk te beginnen. Sterker nog, daar hebben we in het begin nauwelijks over nagedacht.

Eerst leerden we de plek kennen. De mensen. De seizoenen. De bomen.

Pas daarna ontstond langzaam het idee om iets van deze plek te delen met anderen. Niet alleen de olijfolie. Maar ook het gevoel dat wij hier iedere dag opnieuw ervaren.

Dat werd OASI.

Nog steeds kiezen we iedere dag opnieuw.

Mensen vragen ons weleens of we de stap opnieuw zouden zetten. Ons antwoord is altijd hetzelfde. Ja.

Niet omdat het altijd makkelijk is. Maar omdat we iedere ochtend wakker worden op een plek die ons eraan herinnert waarom we ooit vertrokken.

En misschien is dat uiteindelijk wat thuis betekent.